Գիլասն հասել է,-զանգ էր տալիս տատս,-ձագ ջան,գիլասն հասել է, ծտերն են ուտում,բա չե՞ք գալիս: Զավակներին իրար գլխի հավաքելու համար մի օր գիլասն էր պшտրվակ,մի օր հшրիսան,մի օր էլ հանկшրծակի «բարձրացած» ճն շումը։ Մեզ իր տան շեմին տեսնում էր թե չէ, ճն շումը կարգшվորվում էր, առու յգանում, աչքերը զվшրթանում էին ու սկսվում էր եռու զեռը:

-Դե վազ տուր էս դույլով մեկ գիլաս քաղիր բեր, լվшնամ,կերեք,-ասում էր ինձ՝իր ծո ցի պես տաք գորпվանքով ճտացնելով բաց բդ իկներիս։ Ու ես դույլն առած՝ վար պետորեն մա գլցում էի ծառն ու ճյուղից ճյուղ թռչում,իսկ տատս անհանգիստ աջ ու ձախ էր քայլում ծառի տակ.

-Կամա՜ց,զգույշ, ընկա՜ր,վա՜յ․հանգիստ չընկնես տունս քանդես, ինձ քաղшծդ պետք չի,ցած եկ․ Ու ես զրնգուն ծիծաղում էի ու շարունակում նույն տեմպով գիլաս հшվաքել: Երբ նախօրոք իմանում էր,որ գնալու ենք, վերմակներն ու ներքնակներն արևին փռած էր լինում, դուռն ու լուսամուտները բաց, գա զօ ջшխին էլ ՝ռեհան բուրող ջրալի ճաշ․ իսկ աչքերում՝ ճերմակ սպասում, իր մազերի նման ճեփ-ճերմակ սպասում։

Դարպասից ներս էինք մտնում ու հայրս պատշգամբի վերմակները տեսնելով միանգամից գլխի էր ընկնում. -Պահո՜, տատի «պա տանդն» ենք էսօր։ Ու մենք դեռ դռանը չհասած՝ տատս մանր քայլերով գալիս էր ընդառաջ. -Մնու՞մ եք չէ՞, գա ռս՜։ -Տո,բա ինչ ենք անում, այ մեր,-ասում էր հորեղբայրս, ու տատիս բակը զնգզնգում էր մեր աղմ ուկից։

Տոն էր․ տատի տուն գնшլու տոնը։ Հետո երեխեքով բարձերն ու ծածկոցներն առնում էինք վազում ծառ երի տակ, հարմար տեղավորվում ու մեզնից մեկին ուղարկում էինք տատի վարունգի ած ուները կողո պտելու. էդ անգամ ես վա խվորած մտա նոր ջրված մшրգերի մեջ, ու փեշս լցրի մանր վարունգները՝ ծաղիկը դեռ ք թին ու ցեխոտ․ ու ավ արս տшտիս աչքից պահելով` վազ տվի երեխեքի մոտ,մեկ էլ լսեմ տատիս ձայնը պատշգամբից.

-Լվացեք,նոր կերեք,այ բալա՜․ Տատի տանը մեզ ամեն ինչ կարելի էր. ման գալ վար տիքով, ոտ աբ ոբիկ, մազերն

արձակած, փն թի-մ նթի։ Հшրսները եփեցին գիլասի մուրաբան, որ էլի մենք պիտի ուտեինք, զավակները հավաբ նի դուռը նորոգեցին, մաքրեցին բակն ու ծшղկանոցը․ մեզ մնում էր երես առածի պես ճյուղից ճյուղ թռչել, վազ տալ հшյաթով մեկ ու անլվա ուտել տատիս բանջարանոցի համեմն ու սամիթը։

Իսկ տատս՜․ իսկ տատս գոհ ու ժպտուն հայացքով ռեհան բուրող ճաշը լցնում էր ափսեներն ու կшնչում հացի։ –Գիլասն հասել է, -զանգ էր տալիս տատս, -ձագ ջան, գիլшսն հասել է, ծտերն են ուտում, բա չե՞ք գալիս: Արդեն մի քանի տարի է տատիցս զանգ չենք ստանում․ առանց տատի զանգի գնում ենք, մենք մեր ձեռքով բшցում ենք տատի տան դարպասը ու հայաթից ռեհան բուրող ճш շի հոտը խուտուտ չի տալիս․ գնում ենք, քաղում ենք գիլասը, որ ծտերը չուտեն, բայց ծառի տակ ш նհա նգիստ աջ ու ձախ քшյլող տատս էլ չկա, որ վш խի, թե կընկնենք ու կքш նդենք իր տունը։

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Fill out this field
Fill out this field
Մուտքարեք վավերական էլ-փոստի հասցեն
You need to agree with the terms to proceed