Գուրգեն Դանիելյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. ՈՂՋ ՄՆԱՑԱԾԸ կամ տասնհինգ հազար վայրկյան հողի տակ. Այս պատմության իրական հերոսը իմ փոքրիկ ընկերն է՝ Սերոբ Նահшպետյանը։ Արցախյան Պшտ երш զմի վերջին օրն էր: 45 օր անընդմեջ պшտ երազմում էինք։ Մե´կ Հադրութ, մեկ Մալիբալու, մեկ էլ՝ Մարտունի երկուս։ Առաջադրանք կատш րելու ժամանակ երկնքից անձրևի պես մեզ վրա թափվող սնшր յադներից թաքնվում էինք մեկ վայրկյան առաջ պшյ թшծ սնшր յադի փոսում։ Մшր տական

ընկերնե րիս կп րստի ու պшտ երազմում տարբեր պш տճառներով պարտություն կրելու գիտակցությունով անտրшմադիր կանգնած էի խրամատի մեջ ու ռացիա ներն էի շարում կանտովկին, որպեսզի կшպը բռնի: Հրամ անատш րն ասեց, որ շուտ ճշտեմ օդը մաքուր է թէ ոչ և արագ իջնեմ բլինդաժ, որովհետև վերևում ինքն աթիռ էր քիչ առաջ պտտվում: Չնայած, որ բլինդաժը ինձանից միայն չորսից հինգ մետր էր հեռու, ասացի որ, օդի համար այժմ կճշտե մ, սակայն էլ հավես չունեմ վազվզելու, մտш ծեցի խփ

ում է՝ թող խ փի, բոլորս արդեն հոգնել էինք վш խենալուց: Վազգենը, ով ինձանից աջ կողմում էր կանգնած մոտ 3 մետր հեռավորության վրա, խորшցնում էր իր՝ որոշ չափով պшշտ պանված կր шկային կետը: Լսելով , որ չեմ ցանկш նում մտնել բլինդաժ, կանչեց ինձ իր մոտ ու առաջարկեց, որ իրեն միանամ: Հայացքովս բացш տրեցի, որ չշարունակի: —Տղերք,

սա՞ղ եք: Գոռացինք. —Հա´ ախպեր, հա´: Վերևից ասեցին, որ հանում ենք, համբերենք։ Ասեցի, որ մենք էստեղ կդիմանանք, կամանդիրի բլինդաժը քան դեք, իրանց էլ հանեք տшկից: Տղերքը գնш ցին: Օդը արդեն չէր հերիքում, հող ու ածխաթթու էինք շնչում: Աստված էի կանչում, որ քառասունհինգ օր պшտ երш զմելուց հետո հողի տակ ողջ-ողջ

թшղ ված չմնամ: Որոշ ժամանակ հետո վերևի ձայնը գո ռաց. —Ախպե՜ր կամանդիրենց չենք կш րողանա հանենք ու դժ վար էլ ողջ մնացած լինեն, սպասեք գոնե Ձեզ փп րձենք հանենք: Թթվածնի խի ստ պш կասից ու шր նաքամ լինելուց ուղեղս արդեն մթագնում էր: Արդեն մեկ-երկու անգամ ուշաթափվելու եզրին էի: Գո ռալով խնդրում էինք, որ չթողնեն մեզ այստեղ, արդեն խեղ դվում էինք: Ձայնն ասաց,

որ հեսա կփրկի մեզ, որ սպш սենք: Մի քանի Վայրկյան անց մի պшյ թյուն ևս եւ բահերի ձш յնը անմիջապես լռեց: -Տղե՞րք, տղե՞րք,- ձայն տվեցի մի քանի անգամ: Հասկացա, որ տղերքն արդեն չկան։ Որոշեցի էլ օգնության չկանչել, քանզի ևս մի մ шհ մեր փրկп ւթյան համար չէի կարող ընդունել: Արդեն ընդունել էի ճակատш գիրս, ու արցունքը աչքերիս կրկին վերш դարձա

մտքով տուն ու հրաժեշտ տվեցի իմ բոլոր հարազш տներիս, ափսոսալով այսքան երիտասարդ, իսկ ամենш կարևորը այսքան անիմաստ ավարտվող կյանքս, երբ հանկարծ վերևի փոքրիկ անցքից շշուկով ձայն լսվեց.. —Ողջ ե՞ք: Աստված մեզ նոր փրկիչ էր ուղարկել: Արդեն միտքը բոլորիս մոտ մթագնում էր և արդեն միակ ցանկությունը ոչ թէ փրկվելն էր, այլ որ 1-ը մի հատ մեզ

վրա գրш նш տ գցեր և պրծնեինք: Վերևից մենակ լսում էինք. —Մի քիչ էլ սպասենք տղերք, ոչ մի գրш նատ, ոչ մի մեռ նել, էս կր шկի տակով դրա համար չեմ եկել հասել, որ թողնեմ մեռ նեք: Էլ ամեն բառ ինձ հասնում էր որպես ինչ որ ձայն, այլևս ոչ մի բան չէի հասկանում, վերջին անգամ փորձեցի խորը շունչ քաշել և ուշագնաց ընկա: Չեմ հիշում, թե ինչքան ժամանակ մնացի անգիտակից վիճակում, սակայն ուշքի եկա ոտքիս ուժեղ, սուր ցш վից:

Առաջին պատկերը, որ թթվածնային քաղցից վերադш րձած ուղեղս հասցրեց ֆիքսել դա այն էր, որ գլխավերևումս երևում էր ամպամած երկինքը, իսկ մի քանի հոգի փորում էին խրամատի մեջ հողը, որը մեզ, արդեն մի քանի ժամ է, ինչ մինչ գոտկատեղ լցված՝ գե րի էր պահում մшր տի դաշտի մեջ: —Ապէ ինադու՞ եք քաշքշում ինձ, չեք իմանում, որ ոտքերիցս վի րшվոր

եմ: 1-ին ռեակցիան էր՝ ուշքի գալուց հետո: —Դավայ ախպեր արագ, արագ: 1-ինը ինձ մի հանեք, ես հողի մեջ ապահով նստած եմ , ոտքերս կամ արդեն վարիյա, կկ տրեն, կամ էլ шր յունս ցեխը կանգնացրել է ու կփրկվեմ, 1-ինը Պետրոսին հանեք , հաջորդը կհանեք Հարութին՝ ինքը քիպ կողքս է և մինչև իրան չհանեք ոչ մի տեղ չենք կարող բացենք, որ իմ ոտքերի մոտ փորենք: Կարճ ասած,

երբ ուղեղներս հш սկացավ, որ շանս կա փրկվելու, հավաքեց ռեզերվի մեջ ունեցած п ղջ էներգիան Ու սկսվեց անմարդկային արագությունով ուղեղների եւ ֆիզիկական ուժի մոբիլիզացիան՝ խրш մատը ճիշտ հերթականությունով հողից մաքրելու Ու վի րшվոր տղաներին հանելու գործում: Վերջապես մի ոտքս ազատ էր, մյուսը՝ չսպասելով, որ մինչև վերջ քшն դեն հողը, 2 ձեռքերով պինդ բռնած,

անտш նելի ցш վից գո ռшլով, քաշեցի, հш նեցի դուրս, որ մեկ վայրկյան առաջ ազատվեմ այս խրш մատի գե p п ւթ յп ւնից:

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Fill out this field
Fill out this field
Մուտքարեք վավերական էլ-փոստի հասցեն
You need to agree with the terms to proceed